اسمش را میگذاریم دوست مجازی ...

اما آنسو یک آدم حقیقی نشسته...

خصوصیاتش را که نمیتواند مخفی کند...

وقتی دلتنگی ها و آشفتگی هایش را مینویسد ...

وقت میگذارد برایم...

وقت میگذارم برایش...

نگرانش میشوم...

دلتنگش میشوم...

وقتی در صحبت هایم به عنوانِ دوست یاد میشود مطمئن میشوم که حقیقیست...

هرچند کنارش نباشم...

هرچند صدای هم را هم نشنیده باشم...

من برایش سلامتی و شادی آرزو دارم هرکجا که باشد..


OMidaM