سيگار مي کشم چون ،


نارنجیِ خاکسترش رو


از نارنجیِ خورشید و صبحِ فردا بیشتر دوست دارم .


سيگارم رو با عشق ميکشم ،


چون صدای آروم سوختنش تنها تسکینِ سکوتِ این شبهای تلخم شده،


سيگارم رو با درد ميکشم ،


چون یه عاشق ساکتم


نه عاشقی دارم


نه هیچکس بی من تنهاست.


مـــــن فقط یک مقدار خاکسترِ اضافه ام ...


که هیــــچ بـــــــــادی مرا نمیبرد ...