سيگار مي کشم چون ،
نارنجیِ خاکسترش رو
از نارنجیِ خورشید و صبحِ فردا بیشتر دوست دارم .
سيگارم رو با عشق ميکشم ،
چون صدای آروم سوختنش تنها تسکینِ سکوتِ این شبهای تلخم شده،
سيگارم رو با درد ميکشم ،
چون یه عاشق ساکتم
نه عاشقی دارم
نه هیچکس بی من تنهاست.
مـــــن فقط یک مقدار خاکسترِ اضافه ام ...
که هیــــچ بـــــــــادی مرا نمیبرد ...
+ نوشته شده در ۱۳۹۱/۰۶/۰۷ ساعت توسط S ª ý È