کاش یادت بماند که


من اسفنديم


آرام و صبور،


عشق در من موج میزند...


و احساس روحم را تسخیر کرده است!



مهربانی را از مادرم آموخته ام


غرور و لجبازی، شعر عاشقانه


ایست که گاهی برایت میخوانم...


پاکی نگاهم را قدر بدان و


سکوتم را دست کم نگیر...


با من مدارا کن!


دستانم را محکم تر از پیش بگیر!


ترکم نکن،


که بی شک روزی دلت برای ذره ای عشق تنگ خواهد شد...!