من یکـــ دختــرم هرچقـــدر مغــرور هرچقــدر بــی احســاس,

سنگــدل باشــم

امــا کنــار تویـــی کــه یکــــ مـــردی هیــچ نــــدارم

مـــن میمانــم و ایــن دلـــمــ که همیشـــه در برابرتــــ کــم مـی آورد

نمیتوانــــم احساســـم را چــون تـــو پــنهــــان کنــــم

و وانــــمـــود کنـــم مسئـلــه ی ســـاده ایستـــــ دوستـــــ داشتنتـــــ

و ایـــن دل نــاگزیـــــر 

تــا حرفــش را صــادقانه نگویـــد آرام نمیگیـــرد

ایــــن منــــــم ...

بــه نظــــر دیـــوانــــه میــایــــم...؟؟!!!!

یا بـی مـنطـــق..؟؟؟!!!

ســــــــاده...؟؟!!

اصــلا هـــــر چـــــه.....!

میــــدانـــی...

مــدتــی ستـــــ زبــان نــفهـــم شــــده استــــ ایــن دل

صحبتـــــ از تمجیـــد نیستــــــ

امــا میخواهـــد صــادقـانـــه احســاســش را به اثباتــــ برسانـــد

یکــــ وقتهایــی تـنـها با شنیـــدن صدایتـــــ میخواهـــد فریــاد بزنــد واژه ی

دوستتــــ دارم را ... میخواهـــد با تپـشهایــش بــه پـــرواز درآیــــد و این حصـــــار

را بـــر هــــم بکوبــــد

امـــا بالهایـــش را میچینـــم و صدایــش را در سینـــه خفــه میکنـــم 

مبــادا تـــو آزرده شـــوی...

و واااای...!

وای از آن وقتـــی کــه نتــوانـــم به تنــهایــی جـلــودارش باشــــم

آنــوقتــــ استـــــ کــه می گـــریــزد

و رسوایـــم میســـازد...

آری این منــــــم...!

خـــودِ خــــودم...!

تــو هـــر چه میخـواهــی خطابـــــ کــن مـــرا

امــا ایــن را بـــدان اگـــر دیوانــه هم بخوانیـــــم

میگویـــم راستـــــ میگویـــی

دیــــــوانه تـــــــوام....

آنگــونــه که ...

راستــش را بخواهی برای صدا کردنتـــــ

نمیدانـــــم تــو را به چــه تشبیــه بایــد کرد ...

گاهی کلمات کم می آورند در برابرتـــــــ ....

ای آرامــش دلــــمــ ....

ای روح و روان مــــن

مهرتـــــ را هیـــچ طوفانــی با خود نخواهــــــد برد

عشقتــــ را هیـــچ بیگانــه ای از مـــن نخواهـــد گرفتـــــ

و بودنتــــ در همیـــن یکـــــ قدمیستــــــ

حس میکنمتـــــ

تو همینجایـــی

تا وقتــی در قلبــم لانــه کرده ای

فاصلـه واژه ی بــی معنی بیش نیستــــــ ...



OMidaM EshghaM