گفتَـــم:




تَمــامِ وُجــودَم از آنِ تـــو بود






مُـــشکِلَــم چیــست کـه بـا مَن چنیـــن می کُـــنی؟




گفـــــــت:




آنقَـــدر خــوبـی کـه حالَـــم را بــِــهَم می زَنــی!